از ذهن آگاهی تا کوچینگ
شهریور ۴, ۱۳۹۷
بهترین کتابی که خواندم
شهریور ۱۲, ۱۳۹۷

فراتر از نام ها

این روزا تقریبا تو تمام شرکت ها و کسب و کارها بحث کارآفرینی و استارتاپ ها مطرح هست و معمولا الگوی انسان ها افرادی چون استیو جابز، بیل گیتس، جف بزوس و ایلان ماسک است. تو این مورد که این افراد کارهای مفیدی انجام داده اند شکی نیست اما یه مساله ای وجود داره خیلی از آدمای در دنیای امروز خودشون رو فراموش کردن و میخوان به همچین آدمایی تبدیل بشن این بد نیست که آدم الگو داشته باشه و اتفاقا هر چقدر اون الگو موفق تر باشه دلیل منطقی تری هم برای انتخاب اون شخص به عنوان الگو و مدل است. اما ما آدما همه‌مون هر کدام دارای یک سری استعدادها، توانایی ها و ارزش های مختص به خودمون هستیم و با شبیه ترین آدم به خودمان از خیلی جهات تفاوت داریم. بعضی وقتا اشتباه میکنیم و فکر میکنیم چون اون دوستمون طراح وب سایت هست و من هم طراح وب سایت هستم پس میتونیم باهم تو یک مسیر پیش بریم. این یک باور همیشه صحیح نیست و تفاوت ارزش های ما ممکنه راه مارو از هم جدا کند.

شاید یکی از دلایلی که آدما دوست دارند تبدیل به یه شخص بزرگ مثل استیو جابز بشوند احترام بیش از حدی است که دنیا برای این اشخاص بزرگ قائل است و این میتونه باعث بشه ارزش کارهای مهم دیگه زندگی مثل کارگری، کارمندی و یا پرداختن به کارهای سخت فراموش بشه. همانطور که آقای مازلو عمرش روی بررسی نیازهای آدما گذاشت نیاز به احترام و عزت نفس یکی از نیازهای اصلی انسان است .

بنظر میاد یک تغییر در سطح جهانی نیاز است، یک تغییر باور و نگرش جهانی نسبت به زندگی و موفقیت. جایی که آدم ها از کارمندهای نمونه، کارگرهای زحمت کش و قهرمان های بی نام و نشون نیز صحبت کنند و تفاوتی میان آنها و اشخاصی مثل بیل گیتس وجود نداشته باشه. زحمت زحمته چه در زمینه کارآفرینی باشه چه در زمینه کشاورزی. اگه ما نگاه‌مون به یک کشاورز ناشناس همونطوری باشه که به یک شخص معروف هست و قدردان زحمات او باشیم او مطمئنا در کارش بهتر عمل میکنه و در مسیر خودش به شکوفایی میرسه و اگه همه تمرکزمون روی انسان های کارآفرین و هنرمند باشه و نیاز به احترام و توجه رو در آدم های ناشناس فراموش کنیم، کم کم بی میل و بی انگیزه میشند و شاید تصمیم بگیرند به جایی بروند که حداقل زحماتشان دیده شود . اما بد نیست در اینجا سوالی رو مطرح کنیم واقعا چه کسی قابل احترام هست؟ همه قبول دارند کسی که کار و مسئولیت پیش روی خودش رو خوب انجام میده لایق احترام ما هست نه لزوما کسی که کار بزرگتری انجام داده است. تو دنیا دانشگاه ها و موسسات زیادی هستند که به مخترعین، کارآفرینان و پزشکان معروف دکتری افتخاری میدهند این کار خیلی قشنگ و خوبیه. اما چه خوب میشد که یک موسسه ای وجود داشت و به سوپور عزیزی که بدون ادعا ساعت ۳ صبح مشغول کار و زحمت هست نیز دکتری میدادند . اگر ما واقعا به ارزش تولیدی این دسته از انسان ها پی ببریم هم نگاه‌مون به زندگی خودمون و ذات کارهایی که انجام میدیم تغییر میکنه و به همین ترتیب گسترش فرهنگ احترام و قدرانی در جامعه‌مون کمک کرده ایم.

یکی از مشکلاتی که امروزه خیلی زیاد به مشاوران مطرح می شود بحث شغل و مسیر شغلی میباشد اینکه ما باید کارآفرین باشیم یا مثلا نویسنده. پیشنهاد ما اینه به جای پرداختن به عناوین فقط باید تو مسیر قرار بگیریم و طبق مسیر پیش رویمان مشخص کنیم چه باید بکنیم. شاید یه وقت لازم باشه کارآفرین بشیم و شاید یک وقتی نیاز باشه به عنوان یه هنرمند ظاهر بشیم و از همه مهمتر لقب ها و عناوین چه اهمیتی دارند. واقعا تو این دنیا مسائل مهمتری وجود داره نباید درگیر این چیزها بشیم و  باید به اثر کارهامون فکر کنیم باید از خودمون سوال کنیم چه هدفی داریم و کاری که انجام میدیم مارو به اون هدف میرسونه یا نه. اگر هدف ما شاد کردن دیگر انسان ها می باشد مهم نیست به ما بگویند کارآفرین یا هرچیز دیگه، مهم اینه ما به هدفی که داریم رسیده ایم یا خیر. مهم نیست ما اینکارو با طراحی یک اپلیکشن خفن و جدید انجام بدیم یا با یک کتاب pdf ساده. مهم نیست شما یک میلیون فالوور دارید یا ۱۵۰ فالوور، همین که شما تاثیرگذاری خودتون روی محیط اطرافتون رو ببنید انگیزه تون برای بهتر انجام دادن کارها بیشتر میشه و به اصطلاح به شکوفایی میرسید. نیت ما از انجام کارها تعیین کننده کیفیت آن است نه لزوما عناوین و تعاریف دیگران.

اگر میخواهیم در جامعه برای خودمان و دیگران موثر و مفید باشیم بهتره همین امروز کاری رو انجام بدهیم هرچند کوچک. نام هارو فراموش کنیم آینده رو فراموش کنیم و اگر چیزی برای ارائه داریم آستین هامون رو بالا بزنیم و شروع کنیم. به آدمای اطرافمون توجه کنیم به نیازهای اون ها، به محدودیت های اونا، حتما لزومی نیست که یک دفعه بیمارستان تاسیس کنیم بیمارستان های زیادی وجود داره چیزی که امروز به نسبت گذشته کمتر دیده میشه انگیزه کمک کردن آدم ها بهم هست به هرحال یک تصمیم شروع یک تغییره و همین حالا بهترین وقت برای گرفتن این تصمیم می باشد.

 

6 Comments

  1. رامین گفت:

    خیلی دیدگاه جالبی داشتی همین که می تونی متفاوت فکر نسبت به دیگران این خیلی کیفیت شما را بالا برده
    موفق باشید

  2. فرشاد یعقوبی گفت:

    با نظر شما موفقم من اسم این کمک کردن به آدمهارو میزارم عشق. اگر عشق بدی و در کنارش هم کاری رو انجام بدی که از رو علاقه باشه و خدمتی به دنیا بکنه، نه دیگه ازش خسته میشی و نه درگیر موفق شدن یا نشدنش میشی و این عامل باعث رشد سریعترت میشه

  3. کاش میشد چند تا دولت مرد مثل تو داشت رامین براتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *